ظامئه

كن شتاءً
حتى اخبىء خوفى تحت أجفانه
كحلم وليدِ
فارقته العيون فوق افتراش الدفىء
ظلا يلهو بومض الجليدِ
وانا رعشهٌ بلا شاطىءِ
راودها البحر لاحتضان بعيدِ
فارتميت ارتماء ظامئةِ
ينتابها شوق طامع فى المزيدِ
فاحتوانى الانين
مزقنى بين انفعالاتى  فى غباء شديدِ
نازعتنى اليك روحٌ
تمنّت لو يُذيب الندى جمود بريدى
وبماذا تفيدنى صورٌ
تاهت خطاويها فى هتافٍ شديدِ
ايها الصيفُ
لم يعد فى شرايينى اصطبارٌ باقِ
ولا فى وريدى
فترفق فإننى فى ظلال الوهم
أنثى ترنو لغزوٍ جديدِ